"Heb jij je pilletjes wel gehad?"

Dagelijks worstel ik met de vooroordelen die ADHD met zich mee brengt.
Zo hoor ik wanneer ik even iets te druk ben 'heb jij je pilletjes wel
gehad?'. Deze uitspraken blijven mij pijn doen, want mensen zouden mij
moeten accepteren zoals ik ben en geen excuus zoeken naar eigenschappen
van mij. Omdat ik met mijn fotografie een grote groep mensen kan
bereiken wil ik mij inzetten voor de mensen met 'labeltjes'. Het taboe
en stigma moet doorbroken worden dat je alleen problemen hebt of
afwijkend bent van de norm wanneer dit fysiek ook zichtbaar is of dat
mensen je op eens niet meer gaan aanspreken wanneer ze hebben gehoord
dat jij een 'stoornis' hebt.

Bij dit project wil ik duidelijk maken dat niet iedereen die er
'normaal' uitziet ook zich zo voelt. Zo kan de een elke nacht badend in
het zweet wakker worden door angstaanvallen en de ander kan geen
miljoenen getal uitspreken. En dit is helemaal niet erg, want iedereen
is zo mooi als hij/zij is. Het is niet altijd te zien of iemand anders
is dan anderen en dit wil ik met dit project duidelijk maken.

De serie beelden zal gaan bestaan uit portretten van personen die een
psychische stoornis hebben. Daarbij worden de portretten heel 'clean'
gemaakt, in een wit shirt, witte achtergrond, zoals een pasfoto. Dit wil
ik zo gaan vormgeven, omdat ik zo de indruk kan wekken dat er 'niks' met
de personen aan de hand is, want men kan het niet aan de buitenkant
zien. Daarnaast zullen van alle geportretteerden een kamer laten zien,
waarin zij de werking van hun eigen gevoel/beleving van hun stoornis
visueel maken. Voorbeeld: ik heb vaak dat het in mijn hoofd een complete
chaos is en dat wil ik visueel gaan maken om een kamer vol met spullen
chaotisch te fotografen.

Het uiteindelijke doel is om dit project te exposeren, met daarbij een
boek uit te brengen.

In dit boek zullen de portretten te zien zijn, maar ook per 'label' een
stereotype uitspraak zoals 'heb jij je pilletjes wel gehad?'. Naast de
uitspraak worden de labels ook aan de hand van specialisten die de
psychische stoornissen uitleggen. Ook wordt er gekeken of het fysiek
zichtbaar kan zijn of juist niet, in welke vorm dan ook. Daarbij heeft
elk persoon de mogelijkheid zijn of haar verhaal te doen over hoe zij
hun label ervaren, dit kan positief en negatief zijn.

Voor school heb ik de expositie bezocht van de fotograaf Nathan Mooij: The Naked Eye project. Dit project heeft mij geïnspireerd om in actie te komen voor de 'labeltjes' mensen, zoals ikzelf. Het taboe moet doorbroken worden dat je alleen problemen hebt of anders dan de norm bent wanneer het fysiek zichtbaar is.

Waarom zwart-wit foto's?
Bij zwart-wit foto's heb je geen ruis van kleur, je gaat echt naar de foto kijken en naar de inhoud daarvan. Dit zorgt ervoor dat de focus op de ogen gaan liggen, want aan de ogen kan men ontzettend veel aflezen. Bij kleur gaat met kijken naar hoe mooi de kleuren zijn en valt de essentie weg.

Waarom een statische foto?
Door alle poes pas in de foto weg te laten, laat je ieder persoon op het zelfde level komen. Daarnaast worden alle foto's met hetzelfde licht, positie en standpunt gemaakt, om voor eenheid te creëren. Dit omdat men dan gaat kijken naar de gelijkheid van elk persoon en niet naar de verschillen die ieder unieke persoonlijkheid met zich mee brengt. Want wat is nou de norm tegenwoordig?

Waar een taboe heerst, moet het regelmatig doorbroken worden, precies om het te bevestigen."
Hugo Claus

Na het lezen over dit project, denkt u "hé, dit is tof, ik wil hier graag een onderdeel van worden." Of herkent je jezelf in de vooroordelen? Neem dan contact met mij op via social media of stuur mij gerust een mailtje.

Portretten van Deceived: